۱۴۰۵ آبان ۴, دوشنبه

فروغ فرخزاد،«غزل»

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است

با برگهای مرده هم آغوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟


۱۴۰۵ مهر ۲۴, جمعه

تکه هایی از من

گاهی آدم آن‌قدر چیزها را درون خودش نگه می‌دارد که دیگر نمی‌داند کدام تکه از وجودش، خودش است و کدام تکه، ردّ زخم‌هایی‌ست که از دیگران به جا مانده.

این چهره، قصه‌ی تمام حرف‌هایی‌ست که گفته نشدند؛ خشم‌هایی که فرو خورده شدند، اشک‌هایی که پشت لبخند پنهان ماندند و فریادی که هیچ‌وقت صدا پیدا نکرد.

قرمزها، دردند؛ سیاهی‌ها، سایه‌ی خاطرات؛ و رنگ‌های روشن، تکه‌های کوچکی از امید که هنوز میان این همه آشفتگی زنده‌اند.

شاید من هم همین باشم؛
مجموعه‌ای از تکه‌های ناهماهنگ،
که هنوز دارند یاد می‌گیرند
چطور کنار هم بمانند

 

۱۴۰۵ مهر ۲۳, پنجشنبه

دستانت را از روی گردنم بردار

دستانت را از روی گردنم بردار؛

بگذار نفس بکشم.

مگر نمی‌بینی هوا هم در این خانه

از ترسِ تو راهش را گم کرده؟

این‌همه فشار برای چیست؟

مگر من چه خواسته‌ام،

جز سهم کوچکی از زندگی،

جز نفسی بی‌هراس،

جز صدایی که برای شنیده شدن

مجبور نباشد از گلوی زخمی‌اش عبور کند؟

دستانت را بردار...

من هنوز زنده‌ام.

هنوز در سینه‌ام قلبی می‌تپد

که روزی می‌خواست آواز بخواند،

بخندد،

عاشق شود،

و بی‌آنکه به اطرافش نگاه کند،

فقط نفس بکشد.


دستانت را بردار...

پیش از آنکه خفگی،

تنها زبان مشترک ما شو


 

به نام شما،هوشنگ ابتهاج

خبر کوتاه بود:

_«اعدامشان کردند.»
خروش دخترک برخاست.
لبش لرزید.
دو چشم خسته‌اش از اشک پُر شد،
گریه را سر داد…
و من با کوششی پُر درد، اشکم را نهان کردم.

_چرا اعدامشان کردند؟
می‌پرسد ز من با چشم اشک‌آلود،
چرا اعدامشان کردند؟

_ عزیزم، دخترم!
آنجا، شگفت‌انگیز دنیایی است:
دروغ و دشمنی فرمانروایی می‌کُند آنجا.
طلا: این کیمیای خونِ انسان‌ها
خدایی می‌کُند آنجا.
شگفت‌انگیز دنیایی که همچون قرن‌های دور
هنوز از ننگ آزار سیاهان دامن‌آلوده‌ست.
در آنجا حق و انسان حرف‌های پوچ و بیهوده‌ست.
در آنجا رهزنی، آدم‌کُشی، خون‌‌ریزی آزادست،
و دست‌و پای آزادی‌ست در زنجیر…

نفس‌های حبس‌شده


در فضایی تاریک و خفقان‌آلود، سینما به اتاقی تنگ و بی‌پنجره تبدیل شده است؛ جایی که تصویرها پیش از آنکه به پرده برسند، در تاریکی محو می‌شوند. چهره‌هایی نیمه‌پیدا، دوربین‌هایی خاموش و حلقه‌های فیلمی که در میان دیوارهای فشرده گرفتار شده‌اند، روایتگر هنرمندانی هستند که میان گفتن و سکوت کردن، میان خلق کردن و حذف شدن، محاصره شده‌اند.

رنگ‌های سیاه، خاکستری و قرمز تیره، سنگینی فضا، زخم سانسور و فشار خاموش را به تصویر می‌کشند. در میان این تاریکی، روزنه‌ای کوچک از نور باقی مانده است؛ نشانه‌ای از اینکه هنر، حتی در خفقان، هنوز زنده است.

این اثر درباره‌ی سکوت نیست؛ درباره‌ی فریادی است که اجازه‌ی شنیده‌شدن ندارد.


۱۴۰۵ شهریور ۳۰, دوشنبه

«نگاهت مي‌كنم، خاموش و خاموشي زبان دارد»

 نگاهت مي‌كنم، خاموش و خاموشي زبان دارد

زبانِ عاشقان، چشم است و چشم، از دل نشان دارد
 
چه خواهش‌ها در اين خاموشيِ گوياست، نشنيدي؟ 
تو هم چيزي بگو، چشم و دلت گوش و زبان دارد

۱۴۰۵ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

هنر اعتراضی

هنر اعتراضی چیست؟

به نظر من هنر فقط برای زیبایی و سرگرمی نیست. گاهی هنر تبدیل می‌شود به صدایی برای کسانی که صدایشان شنیده نمی‌شود؛ راهی برای گفتن چیزهایی که شاید نتوان آنها را با کلمات معمولی بیان کرد. این همان جایی است که هنر اعتراضی شکل می‌گیرد.

هنر اعتراضی هنری است که در برابر بی‌عدالتی، سرکوب، جنگ، تبعیض و محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی واکنش نشان می‌دهد. هنرمند در این نوع هنر فقط یک موضوع را به تصویر نمی‌کشد، بلکه تلاش می‌کند مخاطب را به فکر کردن، پرسیدن و حتی واکنش نشان دادن وادار کند.

هنر اعتراضی می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد؛ از نقاشی و عکاسی گرفته تا موسیقی، شعر، تئاتر، پرفورمنس، گرافیتی، پوستر و هنر خیابانی. گاهی حتی یک تصویر ساده یا یک جمله روی دیوار می‌تواند تبدیل به نمادی برای یک جنبش اجتماعی شود.

یکی از ویژگی‌های مهم هنر اعتراضی این است که لزوماً به گالری، موزه یا فضای رسمی هنر نیاز ندارد. ممکن است یک اثر در خیابان، روی دیوار یک شهر، در یک تجمع یا در فضای مجازی شکل بگیرد. به همین دلیل، این هنر می‌تواند به افراد بیشتری دسترسی پیدا کند و صدای گروه‌هایی باشد که در ساختارهای رسمی فرصت دیده‌شدن ندارند.

هنر اعتراضی و هنر کنشگر

هنر اعتراضی با هنر کنشگر ارتباط نزدیکی دارد، اما دقیقاً یکسان نیستند. هنر اعتراضی بیشتر بر بیان مخالفت و رساندن یک پیام تمرکز دارد، در حالی که هنر کنشگر تلاش می‌کند مخاطب را درگیر کند و از طریق مشارکت، گفت‌وگو و آگاهی، زمینه‌ای برای تغییر اجتماعی ایجاد کند.

برای مثال، یک نقاشی می‌تواند اعتراض به جنگ باشد؛ اما یک پروژه هنری که مردم را درگیر می‌کند تا درباره جنگ، قربانیان آن و پیامدهایش صحبت کنند، بیشتر به هنر کنشگر نزدیک می‌شود.

هنر در برابر قدرت

در طول تاریخ، هنرمندان بارها از هنر برای مقابله با قدرت و بیان اعتراض استفاده کرده‌اند. یکی از مشهورترین نمونه‌ها «گرنیکا» اثر پابلو پیکاسو است؛ اثری که در واکنش به بمباران شهر گرنیکا در جنگ داخلی اسپانیا شکل گرفت و به نمادی جهانی علیه جنگ و خشونت تبدیل شد.

در قرن بیستم و بیست‌ویکم نیز هنر در اعتراض به جنگ ویتنام، آپارتاید آفریقای جنوبی، تبعیض نژادی، خشونت علیه زنان و جنبش‌هایی مانند Black Lives Matter نقش مهمی داشته است.

هنر فمینیستی نیز نمونه مهم دیگری است. بسیاری از هنرمندان زن تلاش کردند از طریق هنر درباره بدن، هویت، تبعیض جنسیتی و محدودیت‌هایی که زنان با آنها روبه‌رو هستند صحبت کنند. در اینجا هنر دیگر فقط یک اثر زیبا نیست؛ تبدیل می‌شود به وسیله‌ای برای بازتعریف هویت و به چالش کشیدن باورهای موجود.

چرا هنر اعتراضی مهم است؟

شاید یکی از مهم‌ترین قدرت‌های هنر این باشد که می‌تواند چیزی را که در قالب یک آمار یا خبر سرد و بی‌روح دیده می‌شود، به یک تجربه انسانی تبدیل کند.

یک عکس می‌تواند رنج یک انسان را قابل لمس کند. یک موسیقی می‌تواند احساس مشترک یک نسل را بیان کند. یک نقاشی می‌تواند خشونت جنگ را به تصویری تبدیل کند که سال‌ها در ذهن مردم باقی بماند.

به همین دلیل، هنر می‌تواند حافظه جمعی یک جامعه را هم شکل دهد. گاهی یک اثر هنری تبدیل به نماد یک دوره تاریخی، یک اعتراض یا حتی یک نسل می‌شود.

در نهایت، هنر اعتراضی فقط درباره اعتراض کردن نیست؛ درباره دیده‌شدن، شنیده‌شدن و به یاد آوردن است. هنرمند با اثر خود می‌تواند پرسشی را مطرح کند که شاید سال‌ها در ذهن جامعه باقی بماند: اگر چیزی ناعادلانه است، آیا می‌توانیم فقط تماشاگر آن باشیم