۱۴۰۵ آبان ۴, دوشنبه

فروغ فرخزاد،«غزل»

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است

با برگهای مرده هم آغوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟


۱۴۰۵ مهر ۲۴, جمعه

تکه هایی از من

گاهی آدم آن‌قدر چیزها را درون خودش نگه می‌دارد که دیگر نمی‌داند کدام تکه از وجودش، خودش است و کدام تکه، ردّ زخم‌هایی‌ست که از دیگران به جا مانده.

این چهره، قصه‌ی تمام حرف‌هایی‌ست که گفته نشدند؛ خشم‌هایی که فرو خورده شدند، اشک‌هایی که پشت لبخند پنهان ماندند و فریادی که هیچ‌وقت صدا پیدا نکرد.

قرمزها، دردند؛ سیاهی‌ها، سایه‌ی خاطرات؛ و رنگ‌های روشن، تکه‌های کوچکی از امید که هنوز میان این همه آشفتگی زنده‌اند.

شاید من هم همین باشم؛
مجموعه‌ای از تکه‌های ناهماهنگ،
که هنوز دارند یاد می‌گیرند
چطور کنار هم بمانند

 

۱۴۰۵ مهر ۲۳, پنجشنبه

دستانت را از روی گردنم بردار

دستانت را از روی گردنم بردار؛

بگذار نفس بکشم.

مگر نمی‌بینی هوا هم در این خانه

از ترسِ تو راهش را گم کرده؟

این‌همه فشار برای چیست؟

مگر من چه خواسته‌ام،

جز سهم کوچکی از زندگی،

جز نفسی بی‌هراس،

جز صدایی که برای شنیده شدن

مجبور نباشد از گلوی زخمی‌اش عبور کند؟

دستانت را بردار...

من هنوز زنده‌ام.

هنوز در سینه‌ام قلبی می‌تپد

که روزی می‌خواست آواز بخواند،

بخندد،

عاشق شود،

و بی‌آنکه به اطرافش نگاه کند،

فقط نفس بکشد.


دستانت را بردار...

پیش از آنکه خفگی،

تنها زبان مشترک ما شو


 

به نام شما،هوشنگ ابتهاج

خبر کوتاه بود:

_«اعدامشان کردند.»
خروش دخترک برخاست.
لبش لرزید.
دو چشم خسته‌اش از اشک پُر شد،
گریه را سر داد…
و من با کوششی پُر درد، اشکم را نهان کردم.

_چرا اعدامشان کردند؟
می‌پرسد ز من با چشم اشک‌آلود،
چرا اعدامشان کردند؟

_ عزیزم، دخترم!
آنجا، شگفت‌انگیز دنیایی است:
دروغ و دشمنی فرمانروایی می‌کُند آنجا.
طلا: این کیمیای خونِ انسان‌ها
خدایی می‌کُند آنجا.
شگفت‌انگیز دنیایی که همچون قرن‌های دور
هنوز از ننگ آزار سیاهان دامن‌آلوده‌ست.
در آنجا حق و انسان حرف‌های پوچ و بیهوده‌ست.
در آنجا رهزنی، آدم‌کُشی، خون‌‌ریزی آزادست،
و دست‌و پای آزادی‌ست در زنجیر…

نفس‌های حبس‌شده


در فضایی تاریک و خفقان‌آلود، سینما به اتاقی تنگ و بی‌پنجره تبدیل شده است؛ جایی که تصویرها پیش از آنکه به پرده برسند، در تاریکی محو می‌شوند. چهره‌هایی نیمه‌پیدا، دوربین‌هایی خاموش و حلقه‌های فیلمی که در میان دیوارهای فشرده گرفتار شده‌اند، روایتگر هنرمندانی هستند که میان گفتن و سکوت کردن، میان خلق کردن و حذف شدن، محاصره شده‌اند.

رنگ‌های سیاه، خاکستری و قرمز تیره، سنگینی فضا، زخم سانسور و فشار خاموش را به تصویر می‌کشند. در میان این تاریکی، روزنه‌ای کوچک از نور باقی مانده است؛ نشانه‌ای از اینکه هنر، حتی در خفقان، هنوز زنده است.

این اثر درباره‌ی سکوت نیست؛ درباره‌ی فریادی است که اجازه‌ی شنیده‌شدن ندارد.