ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ ایران خانهی میلیونها انسان است که سالها با امید، عشق و آرزوی آیندهای بهتر زندگی کردهاند. سرزمینی با تاریخ و فرهنگی غنی که شایستهی احترام، صلح و آزادی است.
حقوق بشر یک خواستهی سیاسی یا امتیازی برای گروهی خاص نیست؛ حقی جهانی است که به هر انسان، فارغ از جنسیت، قومیت، باور، زبان یا عقیده تعلق دارد. هر انسانی حق دارد آزادانه فکر کند، سخن بگوید، انتخاب کند و در امنیت و آرامش زندگی کند.
امروز صدای مردم ایران، صدای خواستههایی ساده اما عمیق است: حق زندگی با کرامت، حق آزادی، حق برابری و حق داشتن آیندهای که در آن ترس جای خود را به امید بدهد.
زنان، هنرمندان، نویسندگان، دانشجویان، کارگران و همهی انسانهایی که برای حقوق انسانی خود ایستادهاند، بخشی از تاریخ زندهی ایران هستند. هر صدایی که برای عدالت بلند میشود، یادآور این حقیقت است که کرامت انسان هرگز خاموششدنی نیست.
حفظ حقوق بشر یعنی دفاع از ارزشهایی که مرز نمیشناسند؛ یعنی باور به اینکه هیچ انسانی نباید به خاطر عقیده، هویت یا خواستهی آزادیخواهانهی خود مورد ظلم قرار گیرد.
ایران آیندهای را شایسته است که در آن هنر شکوفا شود، کودکان با آرامش رشد کنند، زنان با اختیار زندگی کنند و هر انسان بتواند بدون ترس، رؤیاهای خود را دنبال کند.
امید، آزادی و انسانیت، میراثی است که باید برای نسلهای آینده حفظ شود
