در فضایی تاریک و خفقانآلود، سینما به اتاقی تنگ و بیپنجره تبدیل شده است؛ جایی که تصویرها پیش از آنکه به پرده برسند، در تاریکی محو میشوند. چهرههایی نیمهپیدا، دوربینهایی خاموش و حلقههای فیلمی که در میان دیوارهای فشرده گرفتار شدهاند، روایتگر هنرمندانی هستند که میان گفتن و سکوت کردن، میان خلق کردن و حذف شدن، محاصره شدهاند.
رنگهای سیاه، خاکستری و قرمز تیره، سنگینی فضا، زخم سانسور و فشار خاموش را به تصویر میکشند. در میان این تاریکی، روزنهای کوچک از نور باقی مانده است؛ نشانهای از اینکه هنر، حتی در خفقان، هنوز زنده است.
این اثر دربارهی سکوت نیست؛ دربارهی فریادی است که اجازهی شنیدهشدن ندارد.