سرزندگیِ ایران، انکارِ رنج نیست؛ هنرِ زندگی کردن در کنار رنج است. همان نیرویی که باعث میشود پس از هر شب، چراغی روشن بماند و پس از هر پاییز، شکوفهای بر شاخهای بنشیند.
شاید این روزها بادهای سختی بر این سرزمین میوزد، اما ریشههای ایران، عمیقتر از آنند که با هر طوفانی از جا کنده شوند. تاریخ این سرزمین، روایتِ مردمی است که بارها خم شدهاند، اما شکسته نشدهاند.
و ایمان دارم روزی خواهد رسید که از این روزهای دشوار، تنها خاطرهای باقی بماند؛ خاطرهی مردمی که در سختترین فصلها نیز امید را زنده نگه داشتند و نشان دادند که ایران، نه فقط یک سرزمین، بلکه نامِ پایداری، زندگی و دوباره برخاستن است
