هرگز گمان مکن
در وطن
تنهایی.
ما
شاید از هم
دور افتاده باشیم،
اما ریشهها
فاصله را
نمیشناسند.
اگر روزی
پرچمها
پاره شدند،
اگر باد
رنگها را
از آسمان ربود،
هنوز
خورشید
راهش را
از پشتِ ابرها
پیدا خواهد کرد.
هیچ دستی
توانِ کشتنِ رؤیا را ندارد؛
سرزمین
پیش از آنکه خاک باشد،
در حافظهی مردمانش
زندگی میکند.
آنها
خواستند
نامِ عشق را
از کوچهها پاک کنند،
اما عشق،
همیشه
راهی برای بازگشت
پیدا میکند.
ما
وارثِ شرافتیم،
نه وارثِ ترس.
از دلِ هر ویرانه
اگر یک انسان
برای انسانی دیگر
سلامی از روی احترام بفرستد،
ایران
دوباره
متولد میشود
