دستانت را از روی گردنم بردار؛
بگذار نفس بکشم.
مگر نمیبینی هوا هم در این خانه
از ترسِ تو راهش را گم کرده؟
اینهمه فشار برای چیست؟
مگر من چه خواستهام،
جز سهم کوچکی از زندگی،
جز نفسی بیهراس،
جز صدایی که برای شنیده شدن
مجبور نباشد از گلوی زخمیاش عبور کند؟
دستانت را بردار...
من هنوز زندهام.
هنوز در سینهام قلبی میتپد
که روزی میخواست آواز بخواند،
بخندد،
عاشق شود،
و بیآنکه به اطرافش نگاه کند،
فقط نفس بکشد.
دستانت را بردار...
پیش از آنکه خفگی،
تنها زبان مشترک ما شو